در فرهنگ ایران چای علاوه بر اینکه محصولی زراعی به حساب می آید ، مصرف آن در نوع خود تبدیل به فرهنگ خاصی شده و این فرهنگ متـناسب با شرایط اقلیـــمی و همچنین آداب و رســوم محلی تـا حـدود زیــادی در نقــاط مختـلف ایـران متفاوت می باشد. به طور کلی میتوان گفت که امروزه چای جزو لاینفک زندگی اکثریت اقوام ایرانی شده است و در مراسم ، اعیاد ، جشن ها و سوگواری ها در تمام شهرها و روستاها جایگاه خاص خود را دارا می باشد.
استکان های کمرباریک هم در فرهنگ چای خوری ایرانیان جایگاه خاص خود را دارند. در طراحی این استکان ها نکات خاصی در نظر گرفته شده است که در نوع خود جالب می باشند ، مثلاً گودی کمر استکان های چای خوری باعث می شود که آنها به آسانی در دست قرار گیرند.

یک فنجان چای لبریز ، لب سوز ، لب دوز

نمونه ای از فرهنگ مرسوم در چایخانه های قدیمی می باشد. بدین صورت که شخصی که یک یا چند استکان چای صرف کرده و دیگر تمایلی به صرف چای ندارد ، استکان چای خود را بر روی نعلبکی می خواباند و قهوه چی مادام که مشتریان استکان های خود را بر روی نعلبکی نخوابانده اند ، برای آنها چای سرو می کند.
با رواج این شیوه نوین در محافل اشرافی ، سنت نوشیدن چای عصرانه مستلزم فضاسازی و تمهیدات بسیاری شد که با سلیقه و شیوه برپایی مراسم ارتباط نزدیکتری داشت و صرفاً از ارائه یک فنجان چای ساده با قدری کیک به شیوه ای پیچیده تر تبدیل گشت. زمان نوشیدن یک فنجان چای و خوردن غذا طولانی تر و ظواهر ظرف و ظروف نیز تغییر یافتند. غذاها در کنار نانهای نازک ویفری و کره یا ساندویچ و کیک های دلپذیر و کلوچه که به طور زیبایی روی رومیزی های ظریف تزئین می شدند ، خوشمزه تر به نظر می رسیدند.
با چنین آداب و رسوم اجتماعی مرتبط با چای عصرانه ، طبیعی است که در طول زمان ، آیین های بسیاری در مورد این امر شکل گرفته باشند. میزبان مسؤولیت ریختن چای را بعهده دارد و سپس در میان حاضرین چای توزیع خواهد شد. میزبان در کنار چای ، بیسکویت، برشی از کیک خامه ای یا شکلاتی تعارف می کند ولذت نوشیدن یک فنجان چای عصرانه دوچندان می شود.

فرم تماس